Wednesday, June 19, 2013

Roman Bahasa Jawa

1. SEPISAN LAN PUNGKASAN

Wektu kuwi aku lagi muggah kelas 5. Nalika mlebu kelas, ana murid anyaran lanang sing teka saka papan adoh. Nanging murid anyar kuwi ora biyasa. Dheweke duwe cacat awak. Sikile sengkleh siji sing tengen, awake gering, lan rambute rada arang, nyaris gundul. Pokoke mesakake banget perawakane.
Ing dina sepisan muggah kelas kuwi, Bu Guru ndawuhi saben murid kanggo ngenalkake awake dhewe-dhewe ing ngarep kelas .. saiki gilirane cah anyaran lanang mau ngenalkake awake. Dheweke digeguyu kanca-kanca liyane, kelas dadi rame, bocah-bocah padha cekakakan. Bu Puji, wali kelasku ndawuhi murid-murid meneng. Nanging yo dasare bocah tetep ora bisa meneng, bocah-bocah ngempet ngguyu nganti rupane abang. Maksude kareben ora diseneni Bu Guru.
Mlakune cah anyaran mau nagnti keseret-seret. Wektu dheweke ngadek sikile gemeter. Ing ngarep kelas, banjur dheweke ngenalke awake.
"Je. . jeneng. . jenengku. . Ad. . Adri "jarene gagap. "A. . aku. . sa. . saka. . ess. . SLB Harapan 1. "
Kanca-kanca sing awit mau ngempet ngguyu, dadi ribut. Sanajan mengkono anggone Adri ngomong tetep diteruske. Ana rasa mesakake sumelip ing atiku.
Adri harus mangkat paling gasik ning sekolah. Sesuk esuk, pas Adri lagi mlaku karo nggawa buku saktumpuk, sikile disandung karo kancaku sing gaweane ngenyek Adri. Dheweke tiba, bukune morak-marik ning ubin. Atiku trataban weruh kedadean kuwi. Ora ana sij-sijia kancaku sing arep nulungi Adri. Bahkan padha nggeguyu, ana sing mung ndeloki kanthi rasa jijik. Aku langsung ngadek, aku arep nulungi Adri karo mberesi buku-bukune Adri sing morak-marik mau. Adri banjur ngucapkake maturnuwun karo aku, tangane isih ngebut-ngebutke klambine sing reged.
Ing sekolah, Adri ora nduwe kanca. Kanca-kanca sing lanang bahkan pada ngenyeki awake Adri. Ana sing ngenyek nganggo omongan lan ana sing ngenyek karo niru-niru solah bawane Adri. Nalika kanca-kanca sing wedhok ora gelem cedhak-cedhak karo Adri. Amarga perawakane Adri sing cacat mau. Wiwit prastawa pas aku nulungi Adri, dheweke dadi seneng nyedhaki aku. Adri wis nganggep aku dadi kancane. Aku yo narima wae, kanggo aku kabeh kuwi kancaku. Aku ora mbeda-bedakake kanca. Nanging aku ora cedhak-cedhak banget karo Adri, mung kanca biyasa. Soale aku nduwe kanca kenthel dhewe. Aku ora ngerti nek Adri nganggep aku dudu kanca biyasa. Nganti ing sawijining dina, pas aku lan kanca-kanca kenthelku lagi padha ngumpul, Adri teka banjur srawung marang aku lan kanca-kanca. Pas aku lan kanca-kanca jajan, yo ditutke karo Adri. Pokoke ning endi-endi aku lan kanca-kancaku ditutke. Wis ngrasa rak kepenak, aku ngusir Adri nanging carane alus. Adri malah saya nyedhaki aku, aku sing lagi sensitif dadi mbentak Adri. Karo kaget, Adri mlayu mboh ning endi.
Udakara patang wulan sakbanjure kuwi, Adri wis seminggu ora mlebu sekolah. Aku dadi goreh. Pikiranku ngentha-entha ngapa Adri ora mlebu sekolah nganti seminggu lan ora ana kabar ngenani Adri.
Bali sekolah, aku sakanca sekelas nggoleki omahe adri kanggo mastikake kabare Adri. Aku lan kanca-kanca njaluk alamat omahe Adri marang Bu Guru.
Aku lan kanca-kanca mlaku muter-muter nggoleki alamat omahe Adri. Nganti tekan ing perumahan gedhe. Omah-omahe megah kaya gedung. Banjur dhewe tekan ing ngarep omah sing ora kalah gedhene karo tanggane. Aku ndodog lawang omahe sing gedhe dhuwur saka kayu jati. Ora let suwe, saka njero, ibuke Adri mbukake lawang. Ibune nduwe tingkat sing ayu, nanging mripatne kethok bengkak kaya bar nangis. Ibune Adri manggakake dhewe mlebu. Aku sakanca-kanca isih mlengo ndhelok omahe Adri sing megahe kaya gedung.
Ibune Adri wis ngerti tekane dhewe arep nakoni Adri. Karo ngomong mripate mbrambang. Ibune crita nalika wiwit cilik Adri duwe penyakit sing serius. Wis pirang-pirang kali Adri nglakoni terapi, karo ngombe obat-obatan saka dokter utawa obat-obatan tradisional kayata jamu. Ibune Adri nalika crita mandheg sedela, mripate nerawang ing langit-langit omah.
"Wiwit cilik, Adri ora nduwe kanca. Biyasane wong-wong padha ora gelem cedhak-cedhak Adri amarga perawakane sing cacat. Sanajan mengkno, Adri ora tau isin utawa ngeluh karo keadaane. Dheweke pengen banget mlebu sekolah umum kanggo nggolek kanca. Sadurunge Adri sekolah ning SLB. Adri wis ditinggal Bapake wiwit umur 6 taun, gara-gara bapak nduwe penyakit sing padha karo Adri."Critane Ibune Adri, Bu Neli.
"Lha Bu, saiki Adri ting pundi? "Pitakonku nyela critane Bu Neli. Aku wis ora sabar, atiku wis dagdigdug ora karuan. Pikiranku wis ning endi-endi.
Bu Neli malah nunduk, "Adri wis nyusul Bapake." Wangsulane Bu Neli. Kanthi rasa ora percaya, aku lan kanca-kanca liyane nangis ing kono. Aku wis ora bisa ngmong apa-apa. Dadi Adri wis meninggal? Ngopo cepet banget? Aku durung sempet njaluk ngapura marang Adri.
Teka-teka Bu Neli takon, "Iki ndak Dek Olin?" Aku manthuk alon. Banjur Bu Neli maringi lipetan kertas saka kantonge. Aku ndredeg.
"Sadurunge lunga, ADR pesen karo Ibu kareben surat iki diaturake Olin. Adri pengen ngucapake maturnuwun amarga Dek Olin gelem dadi kancane Adri. Dek Olin pancen kanca sepisan lan pungkasane Adri. "
Aku mbuka lipetan kertas mau. Atiku trenyuh, aku nangis sesenggrukan maneh ing kono. Nyatane Adri isih nganggep aku kancane, malah sahabate.
"Dri, aku njaluk ngapura yo .. . "
Dening:
Geraldine Mariauli Banurea
Jln. Kauman Selatan no.7 Ungaran, 50511



2. Adhuh, Kapok!
* Selasa
Rena wis ngantuk banget. Mripate merem melek wae. Adhuh, Pak Broto kok gak wis-uwis sih. Pengin turu, ngko diamuk. Iki rak guru galak banget. Apa maneh kaya brengose ​​Pak Raden. Si Ferdi wae, sing nakal nomer siji ing kelas isa lungguh manis, gak Blingsatan kaya biyasane. Gak ngerti apa sing diingeti. Sing mesthi ora merga rumus-rumus kimia ing papan tulis. Suwe-suwe Matane Rena saya abot, gak bisa dibukak. Karepe nutup. Turu dhisik ah, mumpung pak Broto lagi nulis. Oh, enake.
"Rena. ' undange Keke, kanca sabangkune. Uh, sapa sing nganggu?
"Rena, tangi. Diingeti Pak Broto ki. "
"Ren." Keke ngudang meneh karo njiwit tangane Rena.
"Adauu, lara. Ana apa sih? "Ning Keke ora njawab, mung nglirik sisih kiwane Rena. Ups, Pak Broto.
"Piye turune Irena, enak?"                      
"Enak, Pak." Jawabe Rena ndhingkluk.
"Wis. Merga kowe ora ngawaske, dakkira yen wis ngerti. Mulane, maju wae nggarap soal ing papan tulis, terus terangke mring kancamu. "
"Aku, Pak?"
"Iya. Kowe. "
Mati aku. Gemeteran Rena maju, njupuk kapur, terus maca soal ing papan tulis. Wadhuh, angel banget. Priye njawabe?
Semenit, rong menit, akhire limang menit. Rena isih ngadeg karo kukur-kukur sirahe.
"Priye Rena?"
"Ngapuntene Pak. Mboten saged. "
"Ora bisa?"
"Inggih, Pak."
"Adhuh mampus aku" batine Rena.
"Ukumane, garap latihan kaca 56 nomer 1 nganti 30, ping lima, dikumpulke sesuk jam 7 esuk. Cukup semene, selamat pagi. "
"Ah, Pak Broto tega banget."
"Ye, salahmu dhewe. Wis ngerti sing ngajar Mister Broto guru paling killer, malah wani turu. "
"Mosok ukumane akehe ngono. Satus seket soal. Bayangke. Sak soal jawabane sethithike limang lembar. Pegel banget. "
"Pancen kowe mau bengi ngapa sih? Rondha? "
"Gak. Iki gara-garane misananku, Putri sing nginep. "
"Ha .... ha .... ha. Kasihan banget? "
Tet .... tet .... tet.
"Eh, ngasone kok wis entek padhahal aku durung ning kantin. Adhuh luwe banget iki, gak sempet sarapan. "
"Ah, tau ah ..."
Jam 11 bengi. Rena isih nggarap tugas. Urut setengah, mangka wis wiwit mulih sekolah mau. Iki carane piye sih. Kok gak ketemu jawabane, batine Rena bingung.
Tet to tet tot. Ana SMS mlebu.
Selamet lembur ya Non. Sender: Keke jelek
Ih, usil banget bocah iki. Ora ngrewangi. Ah terus wae. Ngko gak rampung disemprot maneh karo Pak Broto.
* Rebo
"Ren, wis ngumpulke tugas?"
"Wis. Ning sawengi gak turu. Wadhuh ngantuk banget. "
"Tenang wae, gurune rak nyantai. Arep turu gak masalah. Sing penting gak ribut. "
"Ya. Terserah bener apa salah. Sing penting nggawe. Eh, Dion bocah kelas loro kok ngguyu pas ketemu aku mau? "
"Gak usah gumun. Kabar kowe keturon lan kena Ukuman wis nyebar sa-sekolahan. "
"Hah? Apa iya? Adhuh ngisin-isini. "
"Wis santai aja. Pisan-pisan dadi selebritis. "
Bu Endah nerangake system pernafasan manusia. Nanging Rena ngantuk banget.
"Rena, kowe ngapa. Ngantuk? "
'Iya, Bu. Bubar Rondha. "Jawabe Putra.
"Wis. Ben ora ngantuk, tulung tuliske ringkesan iki ing papan. Ibu arep ning kantor sedhela. "
"Yah, nasibmu lagi elek Ren. Ditrima wae. Muga-muga iki sing keri. "Omonge Keke Wektu mulih.
"Amin. Muga-muga wae. "
* Kemis
"Selamat pagi, anak-anak."
"Pagi, Pak."
"Keluarkan kertas. Kita kuis. "
"Pak, durung sinau." Ujare Putra.
"Adhuh piye iki. Aku rak gak ngerti kimia. "Grenenge Rena ing ati.
"Oke soale ana ing papan tulis. Garap dhewe wektune 60 menit. "
Lho, soale kok persis sing dakgarap wingi. Mung angkane sing diowahi. Asyik, gampang nih.
Patang puluh menit, Randi maju merga wis rampung. Gak heran wong juara kelas.
"Hem, bagus. Bener kabeh. Wis oleh metu. Sapa meneh sing wis rampung? "
Maju gak ya? Ah cuek ae ah. Maju.
"Rena, kowe wis rampung?"
"Inggih, Pak."
"Sik. Hemm. "Pak Broto ngoreksi jawabanku.
Waduh tegang banget.
"Apik Irena." Kandhane Pak Broto gawe kaget. "Tugas wingi ana gunane ya. Sepuluh. "
"Hah, bener, Pak?"
"Iya. Kowe oleh metu. "
Adhuh biasane entuk do re mi saiki dadi sepuluh. Mami, ngimpi apa aku suwengi. Rena seneng banget.
"Ren." Keke ngudang.
"Eh, mrene. Kowe curang. Gak bagi-bagi jawaban. "
"Aku gak ngerti jawabanku bener apa ora. Paling mung entuk enem, eh malah sepuluh. "
"Ning untung banget, soale padha karo tugasmu wingi."
"Ya. Wingi aku sial terus, saiki wektune untung to. Istilahe habis Gelap Terbitlah Terang.
"Yen ngono sesuk aku turu ah pas pelajarane Pak Broto. Ben entuk tugas, terus kuis bisa nggarap. "
Rena langsung ngethak sirahe Keke.
(Dijarwakake dening Rusdi Ngarpan Suryapati  saka Aduh, Kapok,  Majalah Kawanku 11/2008)

 3. Roman Remaja 
7 Januari Wektu kang tak antu-antu. Aku arep study tour menyang pulau 'seribu dewa', Bali. Acara iki wis tak entenipirang-pirang sasi kepungkur karo kancaku, Euo, Ririn, Mimi, lan Olive. Packing barang wis dak siyapke sewengi. Dina Kemis iki, jam 06.00 murid-murid wis pada ngumpul ing lapangan basket sekolahku, SMA YON SEMARANG. Murid-murid saka jurusan IPA lan IPS melu kabeh. Sadurunge budhal, luwih dhisik diadani doa bersama kang dipimpin dening guru agamaku. Sak bubare doa bersama murid-murid padha munggah ing bise dhewe-dhewe sesuai karo kelase. Ing njero bis bisa dipestekake wajah-wajahe kancaku padha sumringah, antusias banget. Kapara Mimi, katon paling semangat. Aku lungguh karo Olive. Dene Mimi lungguh karo Ririn. Euo lungguh karo Vivi.Saksuwene perjalanan kanca-kanca pada crita-crita apa wae kang arep ditindakake yen wis tekan kana.Nanging lagi entuk seprapat perjalanan, tekan daerah Jawa Timur kahanan bis wis sepi, ora ana sing cemuwit blas. Mung krungu swaraning gerenge mesin. Tibake sakwise tak inguk, kanca-kanca wis padha tewas. Saking kesele crita-crita uga krasa luwe ayake, mulai banjur kanggo turu wae. Tekan rumah makan Lamongan, pada ditangekake lan siap-siap makan siang diterusake shalat dzuhur bareng.
Bubar weteng wis keisi, perjalanan diterusake. Saiki swasana bis bali regeng maneh. Sakwise weteng wareg, padha nyanyi karaokenan. Saiki sing disetel lagune Kerispatih, sing kabare saiki vokalise lagi 'pindhah penginepan'. Bali menyang topik awal, perjalananku iki isih sewengi maneh.
Tengah wengi sekitar jam 12 an wis tekan pelabuhan Ketapang, wektune penyebrangan. Nanging kancaku, Mimi, jebule mabuk laut. Mutah-mutah ora bisa diendhani. Yahhh, durung sida seneng-seneng malah wis teler dhisik. Hahha .. Kurang luwih 30 menit Wektu penyebrangan. Saiki wis tekan pulo Bali, kurang luwih jam 4.30 WIT.
Objek pertama kang arep dikunjungi yaiku Tanah Lot. Tekan ngenggon, langsung padha adus ing KM umum lan nindakake shalat subuh. Bubar iku, ora check in dhisik ing hotel amarga isih ana rombongan saka SMA liya kang durung kategori. Dadi, aku, Mimi, Euo, Olive lan Ririn langsung nuju menyang pesisire. Bubar kuwi langsung sarapan.
Cabut saka Tanah Lot, nuju menyang GWK, Dreamland, Tanjung Benoa, Kuta, Joger lan Krishna. Marem blanja lan jalan-jalan trus nuju nyang Hotel Made. Aku sakamar karo Olive, Ririn lan Mimi. Dene Euo sakamar karo kancaku liyane.
Esuke, langsung menyang Barong Theatre, Kintamani lan blanja-blanja maneh uga jalan-jalan.
Akeh pengalaman lan pelajaran kang kita jupuk saka budaya bangsa kita iki. Saka awal nganti akhir perjalanan ing objek wisata iki. Apmaneh ana tour guide kita kang setya njelaske kanthi detail objek kang kita tekani, jenenge tour guide mau yakuwi blih mangde, jangkepe I Wayan Gde Ratmanja.
Ora rinasa dhetik ganti menit, menit ganti jam, jam ganti dina tandhane Wektu kita ing kene wis entek. Wektune bali menyang Semarang. Nanging sadurunge bali menyang kutha kita tercinta, ana pengalaman kang ora bakal kita lalekake. Objek terakhir yaiku Sangeh lan Bedugul. Ing Sangeh, kesane biasa wae. Mung wae ning kana aku bisa nonton kembaran kita kang miturut Darwin jare iku cikal bakale menungsa. Kethek, ya kethek. Hahaha. Ah kuwi rak mbah buyute Darwin dhewe, dudu mbahbuyutku!
Wektu nuduhake jam 12 awan, wektune mangan awan. Mangan awan iki ditindakake ing daerah Bedugul sekalian karo dolanan wahana air kayata jet ski lan prau.
Wektuku ning Bali wis entek. Perpisahan karo tour guide lan kanca anyar ing kana rasane abot banget, apa maneh karo blih kang setia dadi tour guide kita sasuwene ing Bali.
Ora rinasa ana eluh nelesi pipi. Aku lan kanca-kanca kabeh padha salaman karo blih. Momen iki dadi momen pepisahan kang nrenyuhake mesisan nyenengake. Nrenyuhake amarga arep ninggalake pulo Bali, nanging uga nyenengake amarga arep bali menyang Semarang. Wong tuwa kita mesthi wis padha kangen berat.
Tleser-tleser lakune bis 5 kang dak tumpangi karo kanca-kancaku wis tekan Gilimanuk. Kita arep nyebrang menyang Ketapang trus bali menyang Semarang.
Sasuwene ing bis, ora ana sing suwala. Meneng lan anteng padha ngenam pikirane dhewe-dhewe. Ora liya ya aku iki, padha dene karo sing liyane. Ora krasa Wektu seminggu dientekake bareng kanca-kanca ing perjalanan lan Bali.
Liya Wektu lan kesempatan, muga-muga aku lan kancaku diparingi kesempatan maneh menyang pulo kang nengsemake iku kanggo mulang momen-momen kang paling endah.
We'll always miss Bali ... Hear there, ll come back in other chance and other time. Balii oohh Balii .....

Sumber: Suryapati, R.N. (2008).  "Aduh , Kapok". Majalah Kawanku. 

No comments:

Post a Comment